محمد صادق امیری ملقب به ادیب الممالک فراهانی

  (1277 هجری قمری – قریه ی گازران توابع فراهان/ 1336 هجری قمری -تهران)   آرامگاه :ری -حرم حضرت عبدالعظیم

   ترکیب بند عاشورایی

باد خزان وزيد به بستان مصطفي

پژمرد غنچه ‏هاي گلستان مصطفي

درهم شکست قائمه‏ ي عرش ايزدي

خاموش شد چراغ شبستان مصطفي

دور از بدن به دامن خاک سيه فتاد

آن سر که بود زينت دامان مصطفي

انگشت بهر بردن انگشتري بريد

ديو دغل ز دست سليمان مصطفي

بيجاده ‏گون شد از تف گرما و تشنگي

ياقوت و لعل و لؤلؤ و مرجان مصطفي

تا چوب کينه خورد به دندان شاه دين

از ياد شد شکستن دندان مصطفي

بوي قميص يوسف گل پيرهن وزيد

زد چاک دست غم به گريبان مصطفي

دار السلام خلد که دار السرور بود

شد زين قضيه کلبه ‏ي احزان مصطفي

يکباره آب کوثر و تسنيم و سلسبيل

خون شد ز اشک ديده گريان مصطفي

طوبي خميده و حور پريشان نمود موي

از آه سرد و حال پريشان مصطفي

در موقع دني فتدلي که شد دراز

دست خدا به بستن پيمان مصطفي

پيمانه ‏اي ز خون جگر بر نهاد حق

بعد از قبول پيمان بر خوان مصطفي

يعني بنوش که شب و روزت اين غذاست

خون خور همي که خون ترا خونبها خداست

گر سر کنم مصيبتي از شاه کربلا

ترسم شرر به عرش زند آه کربلا

لرزد زمين ز کثرت اندوه اهل بيت

سوزد فلک ز ناله‏ ي جانکاه کربلا

اي بس شبان تيره که باليد بر فلک

خاک از فروغ مشتري و ماه کربلا

گر يوسف فتاد به کنعان درون چاه

صد يوسف است گمشده در چاه کربلا

اي ساربان، به کعبه‏ ي مقصود محملم

گر مي‏ بري بران شتر از راه کربلا

وي رهنماي قافله، اين کاروان بکش

تا پايه‏ي سرير شهنشاه کربلا

شايد که من به کام دل خود، مشام جان

تر سازم از شميم سحرگاه کربلا

آه از دمي که آتش بيداد، شعله زد

بر آسمان ز خيمه و خرگاه کربلا

گوش کليم طور ولا، از درخت عشق

بشنيد بانگ «اين أنا الله» کربلا

پرتو فکند مهر تجلي ز شرق عشق

موساي عقل، خيره شد از نور برق عشق

                                                                     «در حال تكميل ميباشد»

  ذبيــح الله صاحبـــكار متخلص به سهي

  (1313- دولت آباد تربت حيدريه/1381هجري شمسي-مشهد)       آرامگاه:مقبرة الشعراء-توس

«در حال تكميل ميباشد»

    عبدالرزاق بن علی لاهیجی (مشهور به فیاض لاهیجی) 

     (قرن یازدهم)    آرامگاه :قم

         ترکیب بند عاشورایی

             (چهارده بند)

              بند یکم

عالم تمام نوحه کنان از برای کیست

دوران سیاهپوش چنین درعزای کیست

نیلی چراست خیمه ی نُه توی آسمان

جیب افق دریده ز دست جفای کیست

دیگرغم که گونه ی خورشید را شکست

برروی مه خراش کَلَف ز ابتلای کیست

از غم سیاه شد در و دیوار روزگار

این تیره فام غمکده ماتم سرای کیست

این صندلی مخمل مشکین به روی چرخ

کز شهریار خویش تهی مانده جای کیست

خون شفق به چهره ی ایام ریختند

گلهای این چمن دگر از خار پای کیست

خون در تنی نمانده همان گریه در تلاش

پیچیده در گلوی نفس های های کیست

از استماع ناله دل از کار میرود

این نیش داده سر به رگ جان نوای کیست

دلها کباب گشت و درونها خراب شد

این آهِ دردناکِ دل مبتلای کیست

بر کف نهاده اند جهانی متاع جان

دعوی همان به جاست مگر خونبهای کیست

سرتاسر سپهر پر از دود ماتم است

آخر خبر کنید که اینها برای کیست

گویا مصیبت همه دلهای مبتلاست

یعنی عزای شاه شهیدان کربلاست

                                                                «در حال تكميل ميباشد»

  سيد كريم اميري فيروز كوهي متخلص به امير

  (1289-فرح آباد «ساري»/ 1363هجري شمسي-تهران)     آرمگاه:امامزاده طاهر در صحن حضرت عبدالعظيم

       تركيب بند عاشورايي

               (پنج بند)

            بند یکم

جانها فدای آنکه به جان شد فدای غیر

بیگانه شد ز خود که شود آشنای غیر

از بذل جان خویش برغبت برای حق

بگذشت تا گذاشت جهان را برای غیر

گوینده ی خلاف رضا در هوای نفس

جوینده ی رضای خدا در رضای غیر

در راه دین ز پیکر خود ساخت شمع راه

تا رهزن دغل نشود رهنمای غیر

افراشت بیرق از سر خود در طریق عدل

تا کس طریق ظلم نپوید بپای غیر

بر خوان سر گشاده ی آزادی از خدای

داد از سر بریده بهر رگ صلای غیر

مال و منال و اهل و عیال از سرای خویش

کرد آزمون اهل و عیال از سرای غیر

هر گوشه از دهانه ی زخمش به خنده گفت

کز خون پاک خویش دهم خون بهای غیر

چندان به درد و داغ عزیزان گداخت دل

تا چون زر گداخته آمد دوای غیر

نفرین هر شریر به بانگ علن شنید

تا با دعای خیر دهد مدّعای غیر
                                                                     
                             نور هدی فروغ خدا شمس مشرقین
      
                             برهان حقّ و حجّت قول خـدا حسین

               بند دوم

ای دل به مهر داده به حق ،دل سرای تو

وی جان به عدل کرده فدا، جان فدای تو

ای گشته ی فضیلت، جان کشته ی غمت

وی مرده ی مــروّت، میـــرم بپای تو

محبوب ما، گزیده ی حق، صفوه ی نبی است

مفتون تو، فــــدایی تو، مبتلای تو

از بسکه در غم دل مظلوم سوختی

یک دل ندیده ام که نسوزد برای تو

                    .

                    .

                    .

هرگز فنا نیافت بقای تو، زانکه یافت

آزادگی بقـــای دگر از فنــای تو

شایان اقتفای جهانی به همتند

یاران پاکباز تو در اقتفای تو

غم نیست گر به چشم شقاوت نمای خصم

کوتاه بود عمر سعادت فزای تو

                        «چون صبح، زندگانی روشندلان دمیست

                        اما دمـی که باعث احیــــای عالمیست»¹

 1- صائب تبریزی

                                                      «در حال تكميل است»

                                    *************************************

    محمد كاظم صبـوري «ملك الشعرا» متخلص به صبوري

    (1270هجري قمري-مشهد/ 1322هجري قمري -مشهد)

          تركيب بند عاشورايي

                         «در حال تكميل ميباشد»

                    *********************

    باباخان ملقب به فتحعلی شاه قاجار متخلص به خاقان

    (1151-دامغان / 1213 هجری شمسی -اصفهان )               آرامگاه: قم

    ترکیب بند عاشورایی

محرم آمد و آغاز ماه ماتم شد                             
 
مهی که بارور از وی نهال هر غم شد
 
مگر به چشم من از خون رسد دگر مددی              
 
ز بس که دیده من اشک ریخت بی نم شد 
 
کجاست حضرت آدم که بیند از نسلش         
 
چه جور و ظلم که بر بهترین عالم شد
 
چرا که خم نشود قامتم ز غم کامروز                     
 
ز بار محنت و غم قد آسمان خم شد 
 
به خالق دو جهان بنده‌ای چنین زیبد         
 
که خواجگی دو عالم به او مسلم شد
 
برای ماتم آن شاه کربلا «خاقان»                         
 
سرشک دیده‌ام از خون دل دمادم شد 
 
در حیرتم که چرخ چرا غرق خون نشد                  
 
در ماتم حسین زمین واژگون نشد

                                                      «درحال تكميل ميباشد»

      محمــد علی حــزین لاهیجــی

        (1103- اصفهان/1180 هجری قمری -بندربنارس)    آرامگاه - بندر بنارس هند

         ترکیب بند عاشورایی

                 (هفت بند)

                 بند یکم

طوفان خون ز چشم جهان جوش می‌زند

بر چرخ نخل ماتمیان دوش می‌زند

یارب شب مصیبت آرام سوز کیست؟

امشب که برق آه، ره هوش می‌زند

روشن نشد که روز سیاه عزای کیست؟

صبحی که دم ز شام سیه پوش می‌زند

آیا غم که تنگ کشیده‌ست در کنار؟

چاک دلم که خنده آغوش می‌زند

بیهوش داروی دل غمدیدگان بود

آبی که اشک بر رخ مدهوش می‌زند

ساکن نمی‌شود نفس ناتوان من

زین دشنه‌ها که بر لب خاموش می‌زند

گویا به یاد تشنه لب کربلا حسین

طوفان شیونی ز لبم جوش می‌زند
                      

                           تنها نه من، که بر لب جبریل نوحه‌هاست
                   
                            گویا عـــزای شاه شــــــهیدان کربلاست

             بند دوم

                          
شاهی که نور دیده خیر الانام بود
                      
ماهی که بر سپهر معالی تمام بود

شد روزگار در نظرش تیره از غبار

باد مخالف از همه سو بس که عام بود

آب از حسین برد و خنجر دهد به شمر

انصاف روزگار ندانم کدام بود

آبی که خار و خس همه سیراب از آن شدند

آیا چرا بر آل پیمبر حرام بود؟

خون دیده‌ها چگونه نگرید بر آن شهید؟

کز خون به پیکرش کفن لعل فام بود

دادی به تیر و نیزه تن پاره پاره را

زان رخنه‌ها چو صید مرادش مدام بود

آن خضر اهل بیت به صحرای کربلا

نوشید آب تیغ ز بس تشنه کام بود

                                     تفتند ز آتش عطش آن لعل ناب را

                                      سنگین دلان مضایقه کردند آب را

             بند سوم

 
ای مرگ! زندگانی از این پس وبال شد

جایی که خون آل پیمبر حلال شد

مهر جهان فروز امامت به کربلا

از بار درد، بدر تمامش هلال شد

شاخ گلی ز باغ رسالت به خاک ریخت

زین غم زبان بلبل گوینده لال شد

افتاده بین به خاک امامت ز تشنگی

سروی کز آب دیده زهرا نهال شد

تن زد درین شکنج بلا تا قفس شکست

بر اوج عرش طایر فرخنده بال شد

شبنم به باغ نیست که از شرم تشنگان

آبی که خورد گل، عرق انفعال شد

از خون اهل بیت که شادند کوفیان

دل های قدسیان همه غرق ملال شد

                                آن ناکسان ز روی که دیگر حیـــا کنند

                                سبط رسول را چو سر از تن جدا کنند

          بند چهارم

 
خونین لوای معرکه کارزار کو؟

میدان پر از غبار بود، شهسوار کو؟

واحسرتا! که از نفس سرد روزگار

افسرده شد ریاض امامت، بهار کو؟

زان موج‌ها که خون شهیدان به خاک زد

طوفان غم گرفته جهان را، غبار کو؟

اشکی که گرد محنت خاطر برد کجاست؟

آهی که پاک بسترد از دل غبار کو؟

تا کی خراش دیده و دل خار و خس کند؟

آخر زبانه غضب کردگار کو؟

کو مصطفی که پرسد از این امت عنود

کای خائنان! ودیعت پروردگار کو؟

کو مرتضی که پرسد از این صرصر ستم

بود آن گلی که از چمنم یادگار کو؟

                               ای شور رستخیز قیامت! درنگ چیست؟

                              آگه مگر نه یی که به عالم عزای کیست؟

              بند پنجم

 
ای دل! چه شد که از جگر افغان نمی‌کشی؟

آهی به یاد شاه شهیدان نمی‌کشی؟

سرها جدا فتاده، تن سروران جدا

در کربلا سری به بیابان نمی‌کشی؟

در ماتمی که چشم رسول است خون‌فشان

از اشک، غازه بر رخ ایمان نمی‌کشی؟

کردند بر سنان سر آن سروران و تو

لخت جگر به خنجر مژگان نمی‌کشی؟

دستت رسا به نعمت الوان عشق نیست

تا آستین به دیده گریان نمی‌کشی

هامون چرا نمی‌کنی از موج اشک پر؟

این فوج را به عرصه میدان نمی‌کشی؟

شرمی چرا نمی‌کنی از خون اهل بیت؟

ای تیغ کین! سری به گریبان نمی‌کشی

                                  داد از تو ای زمــانه بیـــــدادگر که باز

                                  شرمنده نیستی ز ستم‌های جانگداز

          بند ششم

 
نخل تری به تیشه عدوان فکنده‌ای

از پا ستون کعبه ایمان فکنده‌ای

از تشنگی سفینه آل رسول را

در خاک و خون به لجه طوفان فکنده‌ای

ای خیره سر ببین که سر انور که را

در کربلا چو گوی به میدان فکنده‌ای

از خنجر ستیزه هر زاده زیاد

بس رخنه‌ها به سینه مردان فکنده‌ای

شرمت ز کرده باد، که گیسوی اهل بیت

در ماتم حسین پریشان فکنده‌ای

آتش به دودمان رسالت زدی و باز

خصمی به خانواده ویران فکنده‌ای

دامان خاک تیره ز خون شد شفق نگار

طرح خصومتی به چه سامان فکنده‌ای

                               جان‌های مستمند نگردند شادکام

                                قهر خـــــــدا اگر نکشد تیغ انتقام

             بند هفتم 

خون از زبان خامه حزین اینقدر مریز

دستی به دل گذار درین  شور رستخیز
    
                     .
                     .
                     .
                     .

                     .
یارب به اشک چشم یتیمان خسته دل

یارب به خون گرم جگرهای ریز ریز

                               کز قید جسم تیره چو جان را رها کنی

                               حشـــر مرا به زمره ی آل عبــــا کنی

                                      آرامگاه حزین لاهیجی - بندر بنارس هند

     فتح اله وفايي شوشتري

     ( 1208-شوشتر/ 1304هجري قمري- نجف اشرف)      آرامگاه نجف اشرف

     ترکیب بند عاشورایی

           (بیست و دو بند)

             بند یکم

در کربلا چو محشر کبری شد آشکار

گشتند دوزخی و بهشتی به هم دچار

بودند خیل دوزخی آن روز، شادکام

اما بهشتیان همه لب تشنه و فکار

اهل بهشت را جگر از قحط آب آب

در کام اهل دوزخ و نار، آب خوش گوار

آن ساقیان کوثر و، آن شافیان حشر

گشتند تشنه،طعمه ی شمشیر آبدار

آتش به خیمه گاه زدند، این روا بُود؟

کز دوزخی به کاخ بهشتی فتد شرار؟

پس دختران فاطمه یکسر برهنه سر

هر یک چو آفتاب و،به جمازه ها سوار

بودند بی حفاظ ، هم از حفظ آبرو

گیسوی تابدار فروهشته برعذار

هر یک سوار ناقه ی عریان،که ناگهان

بر کشته های بی کفن افتادشان گذار

هر پیگری چو کوکب رخشنده در فلک

یا چون فلک ز زخم فراوان،ستاره بار

زینب چو دید  پیکر صد پاره ی حسین

غلطان به خاک ماریه، بی دفن و بی مزار

بر رخ نمود ناخن بی صبری، آشنا

کرد از هلال، چهره ی خورشید را نگار

از سوز دل،به آن تنِ بی سر خطاب کرد

نوعی که زد به خرمن هفت آسمان، شرار

گفتا تویی برادر

                       .

                       .

                       .

چندان گریست، دیده ی انجم به حال او

تا شد نُه اطلس فلک از اشک، جویبار

در نظم و نثر مرثیه ات گر مدد کند

مزدت همین بس است وفایی به روزگار

هر دُرّ اشک  کز غمِ آن تاجدار نیست

در پیش چشم اهل نظر، آبدار نیست

                                                                               «در حال تكميل ميباشد»

     ******************************

    محمد داوري شيرازي فرزندچهارم وصال

     (1338- 1383 هجري قمري)   آرامگاه شيراز شاهچراغ

           تركيب بند عاشورايي

                            (پانزده بند)

                                                                              «درحال تكميل ميباشد»

    احمــد صفايي جنــــــدقي

     ( 1236هجري قمري-1314هجري قمري)

       تركيب بند عاشورايي

اي از ازل به ماتم تو در بسيط خاك

گيسوي شام باز و گريبان صبح، چاك

ذات قديم، بهر عزاداري تو بس

هستي پس از هلاك تو يكسر سزد هلاك

خود نام آسمان و زمين و آنچه اندرو

از نامه ي وجود چه باك ار كنند پاك؟

تا جسم چاك چاك تو عريان به روي دشت

جان جهانيان همه زيبد به زير خاك

ارواح شايد ار همه قالب تهي كنند

تا رفت جان پاك تو از جسم تابناك

تخت زمين به جنبش اگر اوفتد چه بيم؟

رخش سپهر از حركت ايستد چه باك؟

هم آه سفليان به فلك خيزد از زمين

هم اشك علويان به سمك ريزد از سماك

خون تو آمده ست امان بخش خون خلق

خون را به خون كه گفته نشايد نمود پاك؟

تنها مقيم بارگهت، قلبنا لديك

سرها نثار خاك رهت، روحنا فداك  

باز از افق هلال محرم شد آشكار

بر چهر چرخ، ناخن ماتم شد آشكار

ني ني به قتل تشنه لبان از نيام چرخ

خونريز پرچمي ست كه كم كم شد آشكار

يا برفراشت رايت ماتم دگر سپهر

وينك طراز طره ي پرچم شد آشكار

يا راست بهر ريزش خونهاي بي گنه

پيكاني از كمان فلك خم شد آشكار

يا فر و نهب پردگيان رسول را

از مهر و مه، صحيفه و خاتم شد آشكار

اين ماه نيست، نعل مصيبت بر آتش است

كز بهر داغ دوده ي آدم شد آشكار

صبح نشاط دشمن و شام عزاي دوست

اين سور و ماتمي ست كه در هم شد آشكار

آهم به چرخ رفت و سرشكم به خاك ريخت

اكنون نتيجه ي دل پر غم شد آشكار

ز افغان سينه ابر پياپي پديد گشت

ز امواج ديده سيل دمادم شد آشكار

آهم شراره خيز و سرشكم ستاره ريز

اين آب و آتشي ست كه توام شد آشكار

نظم ستارگان مگر از يكدگر گسيخت

يا اشك اين عزاست كه گردون ز ديده ريخت

بست آسمان كمر چو به آزار اهل بيت

بگوشد در زمين بلا، بار اهل بيت

بر يثرب و حرم دو جهان سوخت تا فتاد

با كربلا و كوفه سر و كار اهل بيت

روزي لواي ال علي شد نگون كه زد

خرگه به صحن ماريه سردار اهل بيت

دشمن ندانم آتش كين در خيام زد

يا در گرفت ز آه شرر بار اهل بيت؟

گردون چرا نگون نشد آن دم كه از حرم

شد بر سپهر، ناله ي زنهار اهل بيت؟

زان كاروان جز آتش حسرت به جا نماند

چون كوچ كرد قافله سالار اهل بيت

تشويش و خوف واهمه، غمخوار بيكسان

اندوه و رنج و حسرت و غم يار اهل بيت

نگذاشت خصم سفله حجابي به هيچ وجه

جز گرد ماتم تو، به رخسار اهل بيت

خفتي به خاك و خون تو و در ماتمت نديد

جز خواب مرگ، ديده ي بيدار اهل بيت

تنها نه خاكيان به تو جيحون گريستند

در ماتم توجن و ملك خون گريستند

خاكم به سر، برآر سر از خاك و درنگر

تا بر تو آسمان و زمين چون گريستند

تا بر سنان، سرت سوي گردون بلند شد

بر فرشيان ملايك گردون گريستند

بركشتگان كشته ي كوي تو، كاينات

از زخم كشتگان تو افزون گريستند

شد اين عزاي خاص چنان عام تا به هم

هشيار و مست و عاقل و مجنون گريستند

آن روز، خون خود به ركاب ار كست نريخت

در ماتم و عالمي اكنون گريستند

تا كربلا ز كوفه، به خونريز يك بدن

پر تابه به پر پياده و سر تا به سر سوار

با دعوي خداي پرستي، خداي سوز

از التزام ظلم به رحمت اميدوار

ذكر رسول بر لب و بغض ولي به دل

در چشم ها كتاب عزيز، اهل بيت خوار

تا راز رزم و رسم جدل در جهان كه ديد

آيد برون برابر يك مرد صد هزار؟

از تاب تشنه كامي او جاودان كم است

جوشد به جاي آب، اگر خون ز چشمه سار

زين غم مگر شكسته سراپاي آب نهر؟

بس تن برهنه سرزده بر سنگ آبشار

آن نعش نازنين تو بي سر كجا رواست؟

وان سر جدا فتاده ز پيكر كجا رواست؟

يك قلب و تيغها همه تا قبضه، اي دريغ

يك جسم و تيرها همه تا پر كجا رواست؟

سرگشته خواهران تو را خسته دل، فسوس

بستن به پيش چشم برادر، كجا رواست؟

فرزند اگر فرنگي و مادر اگر مجوس

قتل پسر، برابر مادر كجا رواست

زنهاي بي برادر و اطفال بي پدر

خشم آزماي خصم ستمگر كجا رواست؟

آن گونه تاب تشنگي، آن طرفه قحط آب

در حق خاندان پيمبر كجا رواست؟

شط فرات از آتش حسرت كباب شد

وز تشنگيش از عرق خجلت آب شد

در حق ساكنان بهشت، آب سلسبيل

بر ياد تشنه كامي او خون ناب شد

جبريل، دست بر سر و سر برد زير بال

چون دست بر عنان زد و پا در ركاب شد

امر شكيب كرد حرم را و خويشتن

بر ناشكيبي همه، بي صبر و تاب شد

عمر از فراز روي و اجل از ققاي او

اين بي درنگ آمد و آن با شتاب شد

آه از دمي كه فارس ميدان كربلا

چون اشك خود فتاد به دامان كربلا

اين غم كجا برم كه غمش را كسي نخورد؟

جز خواهران بي كس و اطفال نااميد

دهر از ازل گرفته عزايت كه روز و شب

گيسو بريد شام و سحر پيرهن دريد

اكرام بين كه بعد شهادت چه كرد خصم

از ني جنازه بستش و از خون كفن بريد

قاتل برين قتيل نه تنهاگريست زار

تيغي كه سر بريدش، از آن نيز خون چكيد

در بطن مادران همه طفلان خورند خون

ز آبي كه طفلش از دم پيكان كين مكيد

بر حالت غريبي او آسمان گريست

تنها نه آسمان، همه كون و مكان گريست

هم بر رجال كشته ي بي كفن و دفن سوخت

هم بر نساء زنده ي بي خانمان گريست

بر سينه و لبش، همه صحرا و باغ سوخت

بر ديده و دلش، همه دريا و كان گريست

گلها به خاك ريخت چو گلشن به باد رفت

بلبل به حسرت آمد و بر باغبان گريست

تا پيكر امام زمان بر زمين فتاد

روح الامين به حال زمين و زمان گريست

جسم جهان فتاد تهي زان جهان جان

جان جهانيان به عزاي جهان گريست

بر اين غريب دشت بلا، نفس وعقل سوخت

بر اين قتيل تيغ جفا، جسم و جان گريست

امروز روز قتل شهيدان كربلاست

صحراي حشر، عرصه ي ميدان نينواست

پشت حسينيان حجاز، از ملال خم

صوت مخالفان عراق، از نشاط راست

از طرف خيمه گه همه فرياد الامان

وز سمت حربگه همه آواز مرحباست

از دختران بي پدر افغان وا حسين

وز خواهران خون جگر، آشوب وا اخاست

عزمش پي شهادت و حزمش بر اهل بيت

آسوده ي اسيري و آماده ي فداست

يك سو نواي ناله و يك سو نفير ناي

گوشي فرا به معركه ي، گوشي به خيمه هاست

بر جان فشاني خود و تشويق اهل بيت

يك چشم رو به مقتل  و يك چشم بر قفاست

يك دودمان به خاك مذلت شهيد گشت

تا دور آسمان به مراد يزيد گشت

انديشه ناكم از غم بي ياري شما

در ماتم از خيال گرفتاري شما

ناچار خاطر همه آزردم ار نه من

هرگز رضا ني ام به دل آزاري شما

قطع نظر كنيد ز من هم كه بعد ازين

با نيزه است نوبت سرداري شما

كمتر كنيد سينه و كمتر به سر زنيد

كاين لحظه نيست وقت عزاداري شما

آبي بر آتشم نتوانيد زد ز اشك

افزود تابش دلم از زاري شما

كم نيست گر به ذل اسيرس كنيد صبر

از عزت شهادت ما، خواري شما

دركارها خداست وكيل و كفيل من

كافي است حفظ او به نگهداري شما

هم خشم او كند طلب خون ما ز خصم

هم نصر او سرد به مددكاري شما

در داد تن به مرگ چو كارش ز جان گذشت

بگذاشت پاي بر سر جان وز جهان گذشت

چندان به كشتگان خود از چشم دل گريست

كآب از ركاب بر شد و خون از عنان گذشت

پير فلك خميد چو آن پير خسته جان

بر نعش چاك چاك جواني چنان گذشت

رخ بر رخش نهاد و به حسرت سرشك ريخت

اين داند آن كه از پسري نوجوان گذشت

برق ستيزه، خشك و ترش، برگ و بار سوخت

بر يك بهار گلشن او صد خزان گذشت

مردان به خاك و خون همه خفتند تشنه كام

با آن كه موج اشك زنان از ميان گذشت

تنهاي ياوران همه در خاك و خون تپان

سرهاي همرهان همه بر نيزه خون چكان

خونابه ي گلوي وي از چوب مي چكيد

يا خون گريست با همه آهن دلي سنان؟

تنها قتيل تيغ گذاران لشكري

سرها دليل ناقه سواران كاروان

تنها به پاس شد همه بر آستان مقيم

سرها به سرپرستي اهل حرم روان

تنها گواه حسرت سرهاي تشنه لب

سرها نشان پيكر مجروح كشتگان

تنها كتابتي ز معادات دهر دون

سرها علامتي ز ستمهاي آسمان

زين ماجرا عجب نه اگر خون به جان اشك

جاري بود ز ديده ي جبريل جاودان

تا طيلسان ز تارك آن تاجور فتاد

از فرق شهسوار فلك، تاج زر فتاد

در ماتم تو دير و حرم، پير و دير سوخت

اين خود چه دوزخي ست كه در خير و شر فتاد

اين تابشي ست تيره كه در كفر و دين فروخت

وين آتشي ست خيره كه در خشك و تر فتاد

با سخت جاني دل پولاد خاي خصم

چون شد كه ننگ سخت دلي بر حجر فتاد؟

اين خاكدان تيره مرمت پذير نيست

زين سيل خانه كن كه به هر كوي و در فتاد

در باغ دين ز تيشه ي بيداد دم به دم

نخلي ز پا درآمد و سروي به سر فتاد

تا پايمال پهنه شد آن چهر خاكسود

در بحر خون ز بام فلك طشت زر فتاد

هر داغديده، ديده ي او هر چه كار كرد

بر كشته هاي پاره ي بي سر نظر فتاد

خواهر ز يك طرف به برادر نگاه دوخت

مادر ز يك جهت نظرش بر پسر فتاد

بگشاي چشم و قافله را در گذار بين

ما را چو عمر از در خود رهسپار بين

از سينه ها خروش به جاي جرس شنو

از ديده ها سرشك به جاي قطار بين

در ديده ها بنات نبي را ميان خلق

جاي نقاب، گرد عزا بر عذار بين

برخي به خواهران تبه خانمان نگر

لختي به دختران سيه روزگار بين

بيمار كربلا به تن از تب، توان نداشت

تاب تن از كجا؟ كه توان بر فغان نداشت

گر تشنگي ز پا نفكندش غريب نيست

آب آن قدر كه دست بشويد ز جان نداشت

در كربلا كشيد بلايي كه پيش و هم

عرش عظيم طاقت نيمي از آن نداشت

زآمد شد غم اسرا در سراي دل

جايي براي حسرت آن كشتگان نداشت

در دشت فتنه خيز كه زان سروان، تني

جز زير تيغ و سايه ي خنجر امان نداشت

اين صيد هم كه ماند نه از باب رحم بود

ديگر سپهر، تير جفا در كمان نداشت

يا كور شد جهان كه نشاني ازو نديد

يا كاست او چنان كه ز هستي نشان نداشت

از دوستانش آن همه ياري يقين نبود

وز دشمنان هم اين همه خواري گمان نداشت

از بهر دوستان وطن غير داغ و درد

مي رفت سوي يثرب و هيچ ارمغان نداشت

تا شام هم ز كوفه در آن آفتاب گرم

بر فرق، جز سر شهدا سايبان نداشت

از يك شراره آه، چرا چرخ را نسوخت

در سينه آتش غم خودگر نهان نداشت؟

وز يك قطار اشك چرا خاك را نشست

گر آستين به ديده ي گوهر فشان نداشت؟